Tijd

Na het voorwoord gelezen te hebben van het boek 'Stil de tijd', geschreven door Joke Hermsen, word ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Gelukkig kan ik, net als zij, mij ook herinneren dat ik bij het ontwaken wel eens besef dat ik de tijd kwijt ben. In eerste  instantie voelt dat bevrijdend, maar als het langer gaat duren ontstaat er paniek. Want welke dag is het, hoe laat is het, welke afspraken heb ik vandaag, wat staat er allemaal op mijn to do lijstje?

De laatste tijd ga ik meer en meer beseffen dat ik de tijd heb, de tijd neem, dat mij tijd wordt gegund door deze en genen en dat de tijd mij van alles leert. Tijdens een heerlijke lentewandeling zie ik dat ook de natuur de tijd neemt voor groeien en bloeien. Bomen getooid met hun prachtige kleurrijke bloesem. Koud of warm? De natuur bepaalt zelf het beste moment. Geen dag te laat of te vroeg.

Zwaan
Zo sta ik ook even stil bij het nest van moeder de zwaan. Vader zwemt met opgetrokken vleugels zenuwachtig heen en weer om zijn terratorium van zijn toekomstige kroost te verdedigen. Hoe lang moeder al op het nest zit en hoe lang ze nog moet? Geen idee, maar als de tijd rijp is zien we vanzelf de kleintjes rondzwemmen.

De schrijfster vertelt dat filosofen zich al eeuwenlang bezighouden met het fenomeen 'tijd'. Ook zij neemt de tijd kritisch onder de loep en brengt onderscheid aan in kloktijd en innerlijke tijd. Kloktijd is de tijd waarin de meeste mensen zich bevinden. Rennen van afspraak naar vergadering, op tijd eten om te kunnen sporten en niet te laat naar bed, want morgen weer vroeg op. Innerlijke tijd zijn de momenten van bezinning, reflectie, creativiteit en menselijkheid. Voor een optimaal leven zouden we moeten streven naar een balans tussen deze twee tijdsaanduidingen. Ben benieuwd wat ik verder nog ontdek in dit boek. De tijd zal het leren.

Manneken Pis

Onlangs ben ik een dagje gaan shoppen in Brussel met dochter Nikki. Meestal ga ik voorbereid op stap. Een plattegrond en een boekje met informatie over bezienswaardigheden is wel het minste wat ik in mijn tas stop...ja, ik ben nog één van de weinig levende fossielen die nog geen BlackBerry heeft. Ik vond dat Nikki, naast alle kledingzaken, toch op zijn minst het Brussele symbool Manneken Pis gezien moest hebben. Helaas besefte ik tijdens de busreis dat ik dit keer maar op mijn oriëntatievermogen én de Belgische aanwijzingen moest vertrouwen. Gelukkig zorgde het lentezonnetje en de zomerse temperatuur ervoor dat een vlaag van wanhoop als sneeuw voor de zon verdween.

Bij aankomst liepen we uiteraard meteen van het centrum vandaan in plaats van er naar toe, maar hadden dit al snel door. Nog binnen het uur liepen we ons te vergapen aan prachtige in de Paassfeer geëtaleerde winkels vol met chocolade eieren en paashazen van minuscuul tot mega groot formaat. Begeleid door geuren van Belgische chocola en warme wafels wandelden we volgens de toeristische aanwijzingen richting het plassende ventje.

Armoedig
Gelukkig beseften we door een drom mensen op een hoek van de Eikstraat en de Stoofstraat dat daar het beeldje te vinden moest zijn, anders hadden we het geheid gemist. Ik weet niet wat ik mij ervan voorgesteld had, maar ik vond het een armoedig tafereeltje. Klein, donker, onder de vogelpoep en troep in het bassin waarin de 'plas' werd opgevangen en bovendien zocht ik tevergeefs naar een informatiebord over de geschiedenis van dit Manneken. Ik weet dat tegenwoordig niets meer veilig is, maar het enorme hek en camera's rondom dit waterornament maakten het er niet gezelliger op. Mijn dochter trok een 'als dit gezeik bedoeld is om mijn culturele kennis te vergroten is dat dus mislukt'-gezicht. Na het maken van een foto vertrokken we dus weer snel richting Grote Markt, waar we onze plannen voor de middag smeedden onder het genot van chocolade scones die door scouts op het plein werden verkochten.

Mijn voornemen om thuis een en ander op te zoeken over de geschiedenis van dit Brusselse symbool raakte al snel op de achtergrond. Tot afgelopen dinsdag het Manneken, gekleed in een ruimtepak, wereldnieuws werd. Deze verkleedpartij was bedoeld als ode aan de Russische Kosmonaut Yuri Gagarin die vijftig jaar geleden op 12 april als eerste een reis door de ruimte maakte. Uit dit bericht bleek ook dat onder andere Elvis Presley en Mickey Mouse in het verleden al zijn vereerd met een passende outfit voor het eeuwig plassende mannetje. Na wat gegoogle verneem ik dat de naam Manneken Pis al in 1452 in de archieven verscheen. Sinds 1388 schijnt er al een fontein geweest te zijn waar een stenen beeldje, genaamd Petit Julien, deel van uitmaakte.

Huwelijkscadeau
Ook het cameratoezicht werd mij nu duidelijk. Door de eeuwen heen is heel wat te doen geweest om Manneken Pis. Ontvoerd door Engelse soldaten, geroofd door Franse grenadiers en afgelopen zaterdag 9 april bekenden oud-studenten na 51 jaar dat zij het beeldje van zijn sokkel hebben gehaald om als origineel huwelijkscadeau voor vrienden te dienen. Als goedmakertje schonken zij het ventje een studentenpet- en sjerp. http://www.campus.tv/nieuws/bejaarden-bekennen-diefstal-manneken-pis/25813

Museum
Door de eeuwen heen heeft Manneken zo'n zevenhonderd verkleedpartijen meegemaakt. De laatste tweehonderd door de vrouw van de Brusselse officiële aankleder Jacques Stroobants. De hele collectie is te bezichtigen in het Stedelijk Museum, het Broodhuis, op de Grote Markt. Dit lijkt mij nu weer wel leuk en een reden temeer om weer een dagje Brussel te plannen. Geen vervelende gedachte en zo benut ik ook weer het voordeel van het niet voorbereiden van een dagtrip.

'Because I'm a girl'

Behalve djembé spelen, solliciteren, oriënteren, bloggen, telefoneren en de verjaardag van mijn dochter vieren, ben ik deze week gestart als vrijwilliger voor Plan Nederland. De organisatie gaat zich vooral richten op de meisjes in ontwikkelingslanden door middel van het project 'Because I'm a girl'. Ik ga mij inzetten voor het schrijven van (pers)berichten over speciale (plaatselijke) projecten in Zoetermeer en omgeving. Het eerste grote evenement 'zwemmen en schaatsen voor water' vindt plaats in de november 2011. Kinderen tot 12 jaar laten zich dan zwemmend of schaatsend sponsoren door ouders, familie en bekenden. Het geld wat hiermee bij elkaar wordt gezwommen en geschaatst wordt gebruikt om watervoorzieningen aan te leggen. Basisscholen kunnen zich voor dit project inschrijven. Hoort,zegt het voort!

Besnijdenis

Bij het oriënteren op de website en het lezen van de interne berichten stuitte ik op een hartverscheurend verhaal van Giovanca, ambassadeur van Plan Nederland in Ghana, over besnijdenis van meisjes. Natuurlijk, zoals zij ook verwoord, wie zijn wij dat we onze opvattingen willen opleggen aan mensen die in een cultuur zijn geboren en getogen waarbij dit de normaalste zaak van de wereld is. Maar als blijkt dat moeders de besnijdenis van hun eigen dochters niet kunnen aanzien, omdat ze zelf hebben ervaren hoe verschrikkelijk het is, dan lijkt het mij een goede zaak om via voorlichting en onderwijs nieuwe generaties 'wereldwijzer' te maken. Hierdoor leren ze zelf keuzes te maken wat er met hunzelf en hun toekomstige kinderen wel of niet gebeurt. Lees Giovanca's verhaal via deze link:
http://www.giovanca.nl/blog.php?contentid=e0ec6a7e-9c5a-467e-8eba-0b3b4251facc

Finale?

In de theaterzaal van het Centrum voor Kunst en Cultuur (CKC) in Zoetermeer bracht ik, samen met collega djembé-ers een spetterend optreden ten gehore. Ons ensemble deed mee aan de voorrondes van het jaarlijks concours dat afgelopen zaterdag 26 maart heeft plaatsgevonden. Docent Omar Seck heeft er voor gezorgd dat we wekelijks vooruitgang boekten en op dit niveau een optreden konden verzorgen.

Kanjers
We moesten onder andere opboksen tegen kanjers als 'It takes 2' met 
zangeressen Marlot van Lit en Kimberley Scheffer. Naar deze dames heb ik aan de zijlijn met genot staan luisteren. Voor de jury leek het mij sowieso een lastige taak uit zoveel verschillende ensembles de finalisten te selecteren. De winnaars, die meedoen aan de finale op 15 april, werden na lang beraad later in de middag bekend gemaakt:


Improvement: Bob Kruizinga (piano), Richard van der Weert (altsaxofoon), René Veenman (trompet), Adrie Windmeijer (trompet), Herbert Verveer (trompet) en Ton Harkink (tenor saxofoon) 

Blue Lavender: Pamela van der Wal, Willemijn Beijk, Henriette Froklage

en Ria Hopman (zang) 

Duo panfluit & harp: Hilde Evelo en Caitlin de Nies

Gitaarensemble: Martijn van Slooten, Marc van der Toorn en Sven Dukker 

The Firus: Falko Smits (basgitaar), Marc Pronk (drums), Kevin Baaij (gitaar),

Remco Blom (gitaar), Janneke Vlasblom (zang) 

It takes 2: Marlot van Lit en Kimberley Scheffer (zang)

Filmpje
Jammer, maar helaas. Wij hebben de finale dus niet gehaald, maar het wel met veel plezier gedaan. En niet getreurd, gelukkig hebben we het filmpje nog. Veel luisterplezier! 
Van links naar rechts: Maartje Drossaers, Mirjam de Heus, Irene Dompeling, Chantal van Haasteren, Koen Broers, ikzelf en Edith Brook.  http://www.youtube.com/watch?v=J7ks6pPaTMs