Na het voorwoord gelezen te hebben van het boek 'Stil de tijd', geschreven door Joke Hermsen, word ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Gelukkig kan ik, net als zij, mij ook herinneren dat ik bij het ontwaken wel eens besef dat ik de tijd kwijt ben. In eerste instantie voelt dat bevrijdend, maar als het langer gaat duren ontstaat er paniek. Want welke dag is het, hoe laat is het, welke afspraken heb ik vandaag, wat staat er allemaal op mijn to do lijstje?
De laatste tijd ga ik meer en meer beseffen dat ik de tijd heb, de tijd neem, dat mij tijd wordt gegund door deze en genen en dat de tijd mij van alles leert. Tijdens een heerlijke lentewandeling zie ik dat ook de natuur de tijd neemt voor groeien en bloeien. Bomen getooid met hun prachtige kleurrijke bloesem. Koud of warm? De natuur bepaalt zelf het beste moment. Geen dag te laat of te vroeg.
Zwaan
Zo sta ik ook even stil bij het nest van moeder de zwaan. Vader zwemt met opgetrokken vleugels zenuwachtig heen en weer om zijn terratorium van zijn toekomstige kroost te verdedigen. Hoe lang moeder al op het nest zit en hoe lang ze nog moet? Geen idee, maar als de tijd rijp is zien we vanzelf de kleintjes rondzwemmen.
De schrijfster vertelt dat filosofen zich al eeuwenlang bezighouden met het fenomeen 'tijd'. Ook zij neemt de tijd kritisch onder de loep en brengt onderscheid aan in kloktijd en innerlijke tijd. Kloktijd is de tijd waarin de meeste mensen zich bevinden. Rennen van afspraak naar vergadering, op tijd eten om te kunnen sporten en niet te laat naar bed, want morgen weer vroeg op. Innerlijke tijd zijn de momenten van bezinning, reflectie, creativiteit en menselijkheid. Voor een optimaal leven zouden we moeten streven naar een balans tussen deze twee tijdsaanduidingen. Ben benieuwd wat ik verder nog ontdek in dit boek. De tijd zal het leren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten